یادداشت ؛
غافلگیری ، رویه ای جدید برای مدیریت
در سالهای اخیر، هر بار که حادثهای رخ میدهد و دستگاههای مسئول به هر دلیلی نتوانستهاند از بروز آن جلوگیری کنند، یا حتی پیشبینی حداقلی از وقوعش داشته باشند، یک عبارت آشنا و تکراری به گوش میرسد: «غافلگیر شدیم».
واژهای که بهتدریج از یک توضیح موقتی، به یک توجیه دائمی و حتی به بخشی از ادبیات رسمی مدیریت کشور تبدیل شده است.
از بارش برفی که در سکوت فضای مجازی هفته گذشته بسیاری از شهرها را سفیدپوش کرد و مردم و مسئولان را «غافلگیر» ساخت، تا اتفاقات نیمه دیماه سال جاری که بار دیگر همین کلیدواژه به عنوان سپر دفاعی مدیران استفاده شد. حتی در ماجرای قطعی ناگهانی و سراسری اینترنت، که ارتباط رسانهها با مردم را مختل کرد و عملاً جریان اطلاعرسانی را به بنبست رساند و بازهم «غافلگیر شدیم».
اما پرسش اساسی اینجاست: غافلگیری تا چه زمانی میتواند توجیه ناکارآمدی باشد؟
در دنیایی که داده، پیشبینی، سناریونویسی و مدیریت بحران به ابزارهای بدیهی حکمرانی تبدیل شدهاند، غافلگیر شدن مداوم نه نشانه بدشانسی است و نه حاصل حوادث غیرمترقبه؛ بلکه نشانهای روشن از ضعف در برنامهریزی، فقدان آیندهنگری و ناتوانی در مدیریت ریسک است.
برف میبارد؛ پدیدهای طبیعی، قابل پیشبینی و تکرارشونده. اعتراض یا ناآرامی اجتماعی شکل میگیرد؛
نتیجه زنجیرهای از متغیرهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی. اینترنت قطع میشود؛ تصمیمی مدیریتی با پیامدهای گسترده.
کدامیک از اینها واقعاً «غافلگیرکننده» است؟
مسئولیت مدیریت، دقیقاً از جایی آغاز میشود که باید بدترین سناریوها را هم دید، برای شرایط بحرانی برنامه داشت و از قبل آماده بود. مدیری که تنها برای روزهای عادی برنامه دارد، مدیر نیست؛ ناظر خوشبینِ وضعیت موجود است.
مشکل آنجاست که «غافلگیر شدیم» به جای آنکه زنگ خطر اصلاح ساختارها باشد، به یک پاسخ آماده تبدیل شده؛ پاسخی که نه مسئولیتی به دنبال دارد، نه تغییری ایجاد میکند و نه حتی عذرخواهی روشنی در آن دیده میشود. این عبارت، بار خطا را از دوش مدیریت برمیدارد و آن را به گردن «اتفاقات» میاندازد؛ گویی حادثهای خارج از علم، تجربه و اختیار انسان رخ داده است.
شاید وقت آن رسیده باشد که اگر قرار نیست نظام مدیریتی کشور به سمت پیشبینی، شفافیت و پاسخگویی حرکت کند، دستکم یک بخش جدید به ساختارها اضافه کنیم:
«مدیریت غافلگیری»
بخشی که مأموریتش نه جلوگیری از بحران، بلکه آمادهسازی افکار عمومی برای شنیدن این جمله باشد که «باز هم غافلگیر شدیم».
اما واقعیت این است که جامعه دیگر با این ادبیات قانع نمیشود. مردم از مدیران انتظار معجزه ندارند؛ انتظار دارند حداقلها رعایت شود، هشدارها جدی گرفته شود و هزینه ناتوانی مدیریتی، بر دوش شهروندان نیفتد.
غافلگیری اگر یکبار رخ دهد، قابل فهم است. اگر تکرار شود، نشانه ضعف است. و اگر به رویه تبدیل شود، زنگ خطر برای حکمرانی است.

برچسب ها :
ناموجود- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 1 در انتظار بررسی : 1 انتشار یافته : 0