وقتی یک شوخی صمیمانه، دستاویز روایت‌سازی می‌شود

قسمتی از ماجرای سفر روز پنجشنبه استاندار گیلان به لاهیجان، شامل لحظه‌ای کوتاه از گفت‌وگوی غیررسمی میان هادی حق‌شناس و جمعی از خبرنگاران بود؛ گفت‌وگویی در فضایی دوستانه که با شوخی استاندار در کنار فرماندار، شهردار و رئیس شورای شهر لاهیجان همراه شد. حق‌شناس با خنده گفت: «اگر جای رئیس شورا و شهردار بودم، خبرنگاران را داخل آب می‌انداختم!» و رئیس شورا هم ادامه داد: «می‌خواهیم ببینیم شنا بلد هستند یا نه.»

برای همه حاضران، روشن بود که این جمله‌ها تنها یک شوخی معمولی و بی‌شیله‌پیله میان مسئولان و اصحاب رسانه است؛ نشانی از همان رابطه نزدیک و فضای صمیمانه‌ای که سال‌هاست تعامل مدیران شهری و خبرنگاران را تعریف می‌کند. اما ماجرا زمانی تغییر مسیر یافت که برخی رسانه‌ها این شوخی کوتاه را بهانه‌ای برای روایت‌سازی نادرست کردند؛ روایتی که هیچ نسبتی با واقعیت صحنه نداشت.

هادی حق‌شناس، استاندار گیلان، نیز در گفت‌وگو با خبرنگار فارس با اشاره به همین حواشی تأکید کرد: «ارتباط من با رسانه‌ها فراتر از آن است که با یک سوءبرداشت از یک شوخی غیررسمی خدشه‌دار شود.» وی ضمن قدردانی از تلاش خبرنگاران در پوشش اجلاسیه بین‌المللی خزر، رسانه‌ها را «مشاوران امین» خود توصیف کرد و گفت حضورش در لاهیجان بلافاصله پس از پایان اجلاس، «صرفاً برای عرض خدا قوت به خبرنگاران» بوده است.

برخی کارشناسان نیز معتقدند فضاسازی‌های اخیر بیشتر با هدف به حاشیه بردن و تحت‌الشعاع قرار دادن موفقیت گیلان در میزبانی یکی از رویدادهای مهم و بین‌المللی خزر صورت گرفته است.

این‌گونه سوءاستفاده‌ها از فضای رسانه‌ای نشان می‌دهد چرا باید در مواجهه با روایت‌هایی که از بستر واقعی رویدادها جدا شده‌اند، احتیاط بیشتری داشت. آنچه در لاهیجان رخ داد، نه توهین بود و نه رفتار ساختارشکن؛ تنها یک شوخی ساده میان گروهی که سال‌هاست در میدان اطلاع‌رسانی و مدیریت در کنار هم همکاری می‌کنند.

در نهایت، آنچه باقی می‌ماند این است: واقعیت را باید در همان جایی دید که رخ داده، نه در روایتی که دیگران از آن می‌سازند.