قلم به دست گرفتن و نوشتن  زایش اندیشه و تفکر است .  برای نوشتن ابتدا باید سوال کرد برای چه می نویسم؟ برای که می نویسم ؟ فایده این زایش چیست ؟صاحب قلم بی شک باید جامعه شناس باشد .صاحب قلم  فانوسی است که عاشقانه می سوزد . قلم به دستان عاشق و عدالت خواه آموزگاران جامعه هستند . قلم  پاک از آفتاب و خورشید می گوید .  قلم زبان بی زبان نویسنده است . قلم حقیقت معنایی و درون جامعه را کالبد شکافی می کند  و در تسکین و درمان می کوشد . بدترین  اسارت،جیره خواری قلم است . قلم باید سبز ببیند ، سفید بیندیشد و قرمز شکوفا شود .  آنکه نیک مینویسد آموزگار جامعه خود است . تولستوی میگوید : ” برای عمل کردن بدن انسان باید او را بی هوش کرد . اما برای عمل کردن روح انسان باید او را بیدار کرد ” اهالی قلم  نبض شان با قلم تنظیم می شود. باید گریست برای صاحب قلمی که نام خود را از یاد می برد . اگر  قلم با انصاف  نمی نویسد، اگر قلم وارد بازی کثیف حذف رقیب شده است ، اگر قلم اسلحه ای شده است برای کسب قدرت ، اگر قلم  زبان مهربانی ندارد  ، اگر قلم شانه اش تکیه گاه محرومان نیست ! از قول یکی از شهدای هشت سال دفاع مقدس  “یک پایت را بردار ”

قلم  در جهان امروز نه تاب سخن دارد نه طاقت خاموشی ؛ شیوع کووید 19جهانی را ترسیم کرده که ماسک برصورت دارد . شاید بهتر است بترسیم که دنیا  ازنوشته هایی همچون  درخت ، صلح و عشق خالی می شود . خدا کند  جهان پر شود ازمهربانی  و دوستی ،خدا کند قلم ها  صادقانه قضاوت کنند ،خدا کند قلم ها  لیلی و مجنو ن را بشناسند. خدا کند قلم نشکند و همیشه جوانه بزند …

14 تیر روز قلم بر نویسندگان و همه آنانی که با نوشتن آرام می گیرند مبارک و فرخنده باشد .

لینک کوتاه
http://abrishampress.ir/?p=33033

  • نویسنده : نگار نادری