اینکه تمایل ندارید هیچ بیمارستانی ایزوله یا قرنطینه شود، یعنی تمایل دارید بیماران مبتلا به کرونا در بیمارستانهای عمومی و در کنار سایر بیماران معالجه شوند، یا اینکه در خانه کنار خودمان بمانند؟!

در روزهای اخیر اعلام شد که در گیلان ویروس کرونا وجود دارد:

فارغ از اینکه حتی بلد نیستیم اصول اولیه بهداشت و ایمنی را در هیچ موردی رعایت کنیم.
و بلد نیستم اطلاع رسانی درست انجام بدهیم.
حتی نمیدانیم که این بیماری به کودکان زبر ۸ سال  سرایت نمیکند.
جدا از اینکه ما اطلاع نداریم، که فقط و فقط دو درصد از مبتلایان به کرونا در صورت کهولت سن و داشتن بیماریهای زمینه ای و یا پایین بودن ایمنی بدن و نداشتن دارو فوت میکنند، که در سرماخوردگی معمولی هم ممکن است چنین چیزی رخ بدهد.
ما یک معضل بسیار بزرگ دیگر هم داریم!

چند روز اخیر، ریاست دانشگاه علوم پزشکی و روسای بیمارستانهای استان، طی نشستی، تصمیم گرفتند تا چند بیمارستان در نواحی مختلف استان را جهت درمان مبتلایان به ویروس کرونا اختصاص داده و ایزوله کنند.

امان از هیاهو!

متاسفانه مردم ساکن شهرهایی که بیمارستانهای مذکور در آن قرار دارند با چوب و چماق به سراغ مسئولین رفته، جلوی بیمارستانها ازدحام کردند و خواستار این شدند که نباید این یا آن بیمارستان به بیماران کرونا اختصاص یابد!

سوال اینجاست؛
اگر امروز من یا خدای ناکرده شما و یا زبانم لال یکی از بستگان نزدیکمان مبتلا به کرونا شدند، چه کاری باید کرد؟ باید منتظر ماند تا خدای ناکرده بمیرند؟!

اینکه تمایل ندارید هیچ بیمارستانی ایزوله یا قرنطینه شود، یعنی تمایل دارید بیماران مبتلا به کرونا در بیمارستانهای عمومی و در کنار سایر بیماران معالجه شوند، یا اینکه در خانه کنار خودمان بمانند؟!

شما پاسخ بدهید؛ اگر هیچ بیمارستانی ایزوله نشود با بیماران مبتلا به ویروس کرونا چه کار کنند؟!

پیشنهاد شماها برای این بیماران چیست؟
آنها را نادیده بگیریم؟
چطور و کجا طول درمان را طی کنند؟!
کمی، فقط کمی، به حرفها و کردارمان فکر کنیم.
خودمان را بگذاریم جای بیمار و خانواده اش، بعد تصمیم بگیریم.

لینک کوتاه
http://abrishampress.ir/?p=30055

  • نویسنده : محبوبه امین پور